O tym czy nosić krawat ze spinką czy bez można przeczytać w sieci wiele legend. Jedni mówią, że tak, inni że śmak. A prawda jest taka, że prawidłowa opcja jest tylko jedna – ze spinką. Zarówno na co dzień, jak i od święta warto spinkę mieć, bo nie jest to tylko ozdoba, ale praktyczny dodatek.

Po co komu spinka do krawata?

Pierwszym i nieco zabawnym powodem jest prozaiczna sprawa – wygodna. Dzięki spince do krawata, nie wyląduje on w niedzielnym rosole ani świątecznym barszczu. Nie będzie dyndał na wietrze na wszystkie strony. Nie będzie przemieszczał się pod marynarką. Dalej powiemy, że spinka do krawata potrzebna jest dla elegancji – żeby on dobrze wyglądał. Krawat sam w sobie pełni rolę ozdobną i zasłaniającą guziki i szwy, więc powinien znajdować się w tym samym miejscu przez cały czas. I temu pomaga spinka, która do utrzymuje na pozycji. Trzecim powodem jest ozdoba. Spinka może pełnić rolę elementu biżuteryjnego i zdobić całą stylizację. Nie bez powodu na rynku mamy dostępne wiele różnych modeli, bardziej lub mniej fikuśnych.

No i jako czwarte napiszemy coś, co chyba jest najważniejsze, ale nie zawsze Polacy zdają sobie z tego sprawę. Spinka do krawata ma połączyć krawat główny z tylnym (tym wąskim), by ten drugi nie wychodził nieestetycznie na pierwszy plan. Zdarza się, że panowie chowają go w krawat główny, co jest błędem. Właśnie do okiełznania go służy spinka.

Jak prawidłowo nosić spinkę do krawata?
ZASADA „3 i 4”

Aby zobrazować to jak i w którym miejscu zapiąć spinkę do krawata, przygotowaliśmy zasadę, którą nazwaliśmy „3 i 4” – obrazuje ona idealnie to, co chcemy przekazać. Mianowicie: spinka do krawata powinna być zapięta na krawacie z koszulą na wysokości między 3 a 4 guzikiem koszuli, przy założeniu, że guziki liczymy od góry. Mniej więcej powinno tu wypaść na wysokości serducha. Ale to nie wszystko. Przecież spinki są dłuższe i krótsze – bo i krawat są różnej szerokości. Do wąskiego śledzia zawiązanego fiur-in-hand wybrać należy spinkę krótszą. Do szerokiego wełnianego krawata, zawiązanego pokaźnym windsorem – spinkę dłuższą. I tutaj znów zastosowanie ma nasza zasada „3 i 4”. Spinka powinna sięgać 3/4 szerokości krawata. Mniejsza będzie wyglądać komicznie, a i nie zapewni takiej stabilności, dłuższa wyraźnie pokaże, że nie znamy się na męskiej elegancji.

Kiedy definitywnie zrezygnować ze spinki do krawata?
Nie byłoby wszelkich rozmów o tym czy spinkę nosić czy nie, gdyby nie fakt, że są uzasadnione odstępstwa od reguły. I tak nie zakładamy spinki do krawata, kiedy mamy sobie kamizelkę. Dobrze dopasowana kamizelka trzyma mocno krawat na swoim miejscu i nie pozwala na jego przemieszczanie się. To wystarczy. Dodatkowa ozdoba jest zbędna. A i często jest niemożliwa do zainstalowania, gdyż zazwyczaj kamizelki sięgają trzeciego guzika. Czyli wychodziłoby na to, że spinka powinna wylądować pod nią – bezsens. Wyglądałoby to źle. Nie założymy eleganckiej spinki do krawata kiedy wybieramy dwurzędową marynarkę. Dlaczego? Wedle zasad elegancji dwurzędowa marynarka nie jest po to by ją rozpinać i prezentować koszulę. Powinna być zapięta. Więc i stabilnie okiełzna ona krawat i zatrzyma na jego miejscu.

Elegancka spinka do krawata – prostota czy zdobienia?
Wygląd eleganckiej spinki do krawata od modini.pl pozostawiamy do wyboru wedle gustu. Niemniej ważne jest by spinka pasowała do całej stylizacji i okazji. To przecież też ozdoba. Może korespondować z klamrą od paska, ze spinkami do mankietów lub z zegarkiem. Nie może „kłócić” się z krawatem – nie wybieraj spinki w prążki, kiedy krawat jest w kropki. Do wszelkich zdobionych zwisów pasują spinki proste, niewyszukane, zwykłe. Wszelkie zdobione modele warto mieć i nosić podczas uroczystości lub imprez tematycznych.

Każdy kto na co dzień chodzi pod krawatem na pewno spinkę zna i docenia. Każdy kto dopiero poznaje tajniki eleganckich spinek do mankietów i uczy się je nosić, powinien przejrzeć swoją kolekcję koszul, po czym zakupić takie modele klipsów, które będą pasować do jak największej ilości z nich. Z czasem na pewno kolekcja będzie pokaźniejsza.

Artykuł Spinka do krawata – jak ją nosić? pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

 „Na dzisiejszej konkurencyjnej i często agresywnej arenie biznesu, znajomość etykiety jest po prostu dodatkowym narzędziem, niezbędnym na ścieżce kariery zawodowej. Znajomość etykiety ułatwia zdobycie awansu, pozwala wyróżnić się spośród konkurencji, która jest nie mniej przygotowana technicznie i której oferta może być zbliżona. Etykieta biznesu daje przewagę i dodaje pewności siebie oraz pozwala cieszyć się autorytetem”, czytamy na stronie The Protocol School of Poland.

Artykuł Etykieta biznesowa pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

Patrz także ‘Tytuł’.

Język jest esencją każdej z kultur świata. Jego ważnym przejawem są tytuły – kurtuazyjne, zwyczajowe, szlacheckie, służbowe, naukowe oraz zawodowe.
 Tytułuje się zwykle jednoczłonowo używając najlepszego z tytułów. Jeżeli nie zna się dokładnie tytułu przysługującego danej osobie należy posługiwać się wobec niej tytułem ‘wyższym’ by nie popełnić ‘faux – pas’.

 Tytuły kurtuazyjne są wyrazem szacunku wobec niektórych osób i piastowanych przez nich stanowisk. Zwykło się używać ich podczas bardzo uroczystych okazji oraz w korespondencji. Wtedy to do kardynała w purpurze należy zwrócić się eminencjo, do biskupa – ekscelencjo, a do innych duchownych – wasza świątobliwość. Tytuł ekscelencji przysługuje również pełniącym aktualnie obowiązki prezydentom, premierom i ambasadorom obcych państw. Rektorom wyższych uczelni przysługuje tytuł magnificencji.
 W Polsce zwyczajowy tytuł profesora przysługuje nauczycielom w szkołach średnich, zaś tytuł ‘doktora’ wyjątkowo zdolnym adeptom sztuki lekarskiej. We Włoszech i w Czechach należy tytułować ‘doktorem’ wszystkich, którzy ukończyli studia wyższe.
 Słowo arystokracja (gr. ‘ἀριστοκρατία aristokratia’, od wyrazów ‘ἄριστος aristos’-najlepszy, ‘κρατέω kratoi’-najsilniejsi) oznacza dosłownie władzę najlepszych, najsilniejszych. Powstanie tej najwyższej warstwy społecznej, oddzielonej od innych stanów zamożnością i przywilejami, jest wynikiem procesu różnicowania się społeczeństw. Arystokrację rodową, w skład której wchodzili wodzowie i starszyzna plemienna tworzyło wiele pierwotnych społeczności, w tym Inkowie i Majowie. We wczesnych monarchiach feudalnych arystokrację stanowili dostojnicy dworscy, dowódcy wojskowi, rządcy prowincji i krajów podbitych. W systemie lennym tę górną warstwę społeczną tworzyli posiadacze ziemscy.
 Stan ten skupiał szlachtę o wielowiekowych tradycjach oraz wysokim statusie społecznym i materialnym. Jej członków określano różnymi tytułami rodowymi, jak książęta, hrabiowie, margrabiowie, baronowie, parowie, lordowie, grandowie. Na Rusi warstwę tę tworzyli kniaziowie i wielcy bojarzy w dawnej Polsce magnaci. W północnej i wschodniej części Europy struktura społeczna była znacznie mniej skomplikowana i hierarchiczna niż w jej zachodniej części. Na naszych ziemiach nie przyjął się, obowiązujący w Europie Zachodniej, zwyczaj oddzielania arystokracji od reszty szlachty za pomocą hierarchii tytułów. Za to rozpowszechniły się osobiste, nie dziedziczne, tytuły honorowe. Tytuły szlacheckie, dziedziczne i nie dziedziczne, należały się także one osobom nie posiadającym większego majątku.
 W większości krajów nazwiska szlacheckie wyróżniały się specjalnym tytułem, dodatkiem lub formą. We Francji była to partykuła ‘de’, a w krajach dawnego cesarstwa niemieckiego ‘von’ lub ‘zu’. Do wyjątków należą nazwiska osób szlacheckiego pochodzenia, bez tytułów z terenów Wysp Brytyjskich. Większość  używanych dziś nazw tytułów honorowych, w tym osobistych dziedzicznych i nie dziedzicznych wywodzi się z języka angielskiego i francuskiego. Po dziś dzień na terenie Królestwa Wielkiej Brytanii i Francji kultywuje się liczne tradycje szlacheckie, w tym używanie tytułów szlacheckich. W Polsce zwyczaj ten uległ zanikowi, choć osoby o ponadprzeciętnej osobowości zwykło się metaforycznie określać ‘arystokracją ducha’.
 Prawo do korzystania z tytułu służbowego wynika z pełnienia danego urzędu. Czasem dla podkreślenia zasług, mimo zakończenia kadencji, nadal używa się przysługującego dawniej tytułu. Długie i złożone tytuły służbowe można zastąpić stopniem naukowym. Zwyczajowo bowiem tytułuje się jednoczłonowo. Nazwy tytułów służbowych wymienia się przed lub po nazwisku. W wielu kręgach kulturowych, w tym we Francji i w Polsce wobec zastępców używa się wyższego tytułu ich przełożonego. Przykładami stanowisk, którym przysługują tytuły służbowe są uczelniane stanowiska profesorskie : profesor nadzwyczajny, zwyczajny, wizytujący. Honorowym profesorom pomocniczym przysługuje, w okresie przed przejściem na emeryturę,  tytuł profesor emeritus.
 W Polsce, zgodnie z ustawą z dn. 14.03. 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65 poz. 595) nadawane są stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki lub sztuki w zakresie danej dyscypliny nauki/sztuki oraz tytuł naukowy profesora określonej dziedziny nauki/sztuki. Pierwsze dwa stopnie naukowe nadawane są przez uczelnie wyższe bądź instytuty naukowe o odpowiednich uprawnieniach. Tytuły profesorskie nadaje prezydent RP na wniosek macierzystej uczelni, po akceptacji przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów. Jest to tak zwany tytuł profesora belwederskiego lub tytularnego. Stopnie i tytuły naukowe, zgodnie z obowiązującą wśród nich hierarchią, wymienia się przed nazwiskiem.
 Źródłem tytułów zawodowych są certyfikaty i dyplomy potwierdzające, iż dana osoba nabyła w toku kształcenia wiedzę i umiejętności potrzebne do wykonywania określonego zawodu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy o szkolnictwie wyższym z dn. 27. 07. 2005 r. (Dz. U. Nr 164 poz. 1365 z późn. zm.) polskie uczelnie wyższe mają prawo do nadawania takich tytułów zawodowych jak m. in. inżynier, licencjat (studia I stopnia), magister lub tytuł równorzędny, w tym lekarz, lekarz dentysta, magister inżynier, magister inżynier architekt, magister sztuki (studia II stopnia). Poszczególne grupy zawodowe mają określoną hierarchię tytułów zawodowych. Przykładowo tytuły zawodowe używane w zawodach prawniczych to notariusz, adwokat, sędzia,  prokurator, zaś te związane z gospodarką nieruchomościami to zarządca nieruchomości, pośrednik w obrocie nieruchomościami oraz rzeczoznawca majątkowy. Tytuły zawodowe, podobnie jak stopnie i tytuły naukowe wymienia się przed nazwiskiem. Tytułuje się jednoczłonowo wyższym tytułem. Wyjątkiem są osoby posiadające dwa równorzędne stopnie czy tytuły zawodowe bądź naukowe.

 Maya Kowalczyk

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Tytuł cz. II pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

 Język nie jest ciągiem wyrazów i reguł gramatycznych. Należy go postrzegać w kategoriach interdyscyplinarnej zagadki. Przy jej rozwiązywaniu warto zwrócić uwagę na pierwiastek kulturowy. Na przykład w dialekcie egipskim (ECA) słowo ‘mayya’ (arab. المية) jest współcześnie jednym z określeń wody. Według wielu badaczy w czasach faraona Tutanchamona wyrażenie to oznaczające dosłownie ‘zza wody’ było używane jako tytuł – synonim Strażnika Skarbu.

 Język to szczególny rodzaj zagadki do rozwikłania, a nie ciąg wyrazów i reguł gramatycznych. Przy jej rozwiązywaniu warto zwracać uwagę na pierwiastek kulturowy. Badając przykładowo jego poszczególne dziedziny semantyczne, czyli kategorie znaczeniowe wzbogacane o określenia różnicujące odcienie znaczeniowe w ramach tej samej kategorii można wywnioskować, które zagadnienia i związane z nimi emocje znajdują się w centrum uwagi danego społeczeństwa.

 ‘Jaki jest ktoś od wewnątrz, tak widzi świat zewnętrzny’, powiedział Thomas van Kempen. Także świat zewnętrzny, w tym język, którym się posługujemy kształtuje nasz sposób myślenia i wyrażania sądów. Wszystkie kultury wzbogacają swe języki w dziedzinach, które są istotne w ich życiu codziennym.

 Geograficzne usytuowanie Egiptu oraz panujący na jego terenie skrajnie zwrotnikowy klimat sprawiły, że od tysiącleci życie jego mieszkańców koncentruje się wokół doliny i delty Nilu. W czasach starożytnych urodzajny osad nanoszony przez wylewające co roku wody Nilu użyźniał glebę i wyznaczał granice ‘kemet’, czyli ‘Czarnego Kraju’. Tak bowiem brzmiała w staroegipskim nazwa tego państwa sąsiadującego z ‘deszeret’, czyli ‘Czerwoną Ziemią’. Warunki naturalne, w tym zaledwie kilkunastomilimetrowe roczne opady i niewystarczająca ilość zbiorników wodnych sprawiły, że po dziś dzień niewiele więcej niż 10 % obszaru Egiptu jest zamieszkane. Już w czasach starożytnych mieszkańcy tego kraju budowali systemy sztucznego nawadniania powiększające obszar gruntów uprawnych. W roku 1970 na Nilu oddano do użytku Tamę Asuańską rozwiązującą problem regulacji wody na Nilu poniżej Asuanu. Jednak Egipcjanie nadal borykają się z problemem niedostatku wody, która będąc podstawą życia na Ziemi jest dlań nieocenionym skarbem. Według wielu badaczy nawet czasach Nowego Państwa, okresie potęgi, luksusu i kosmopolityzmu, wyrażenie ‘mayya’ oznaczające dosłownie ‘zza wody’ było używane jako tytuł – synonim Strażnika Skarbu. Do dziś kategoria znaczeniowa ‘woda’ jest dialekcie egipskim (ECA) dość szeroka.
 Analogicznie w rodzinie języków eskimo – aleuckich poszerzono kategorię znaczeniową ‘lód’. Wynika to z faktu, iż przez wieki przetrwanie ludów eskimoskich żyjących w skrajnie mroźnym klimacie okołobiegunowym, zależało od umiejętności rozpoznawania subtelnych różnic między rozmaitymi rodzajami lodu, czyli wody w stałym stanie skupienia. Czasem ludy te nazywa się nawet metaforycznie ‘Ludźmi lodu’. Precyzyjne rozróżnianie poszczególnych rodzajów lodu miało tak decydujące znaczenie dla przetrwania na Alasce, że Nelson poświęcił temu zagadnieniu pięć rozdziałów książki o Eskimosach z Wainwright. Innuici, jedna z grup etnicznych ludów eskimoskich, rozróżniają w swym dialekcie m. in. następujące rodzaje lodu : lód na morzu – ‘siku’, lód przybrzeżny – ‘tuvaq’, lód przepływający – ‘siiqsinniq’, lód na pół stajały – ‘qinu’, lód stopiony świeczką – ‘anniuq’, lód ze świeżej wody – ‘piqaluyak’, góra lodowa – ‘puktaaq’. Ta ostatnia kategoria lodu, góra lodowa, często używana jest pod wszystkimi szerokościami geograficznymi świata jako metaforyczne określenie fenomenu kultury.

 Na podstawie języka można także wywnioskować, które emocje znajdują się w centrum uwagi danego społeczeństwa. W angielskim jest wiele określeń dotyczących obwiniania samego siebie i innych. Aspekt ten niesie za sobą wiele informacji na temat psychologii społeczeństw angielskojęzycznych i obowiązujących w nich norm. Brytyjska odmiana angielskiego jest też źródłem licznych określeń opisujących życie arystokracji i nazw niektórych tytułów arystokratycznych, na przykład ‘five o’clock’, ‘high tea’, ‘duke’ (pol. diuk), ‘earl’ (pol. earl), ‘lord’ (pol. lord), natomiast z amerykańskiego angielskiego wywodzą się, będące w powszechnym użyciu, określenia dotyczące stanowisk na różnych szczeblach organizacyjnych, przykładowo CEO (ang. Chief Executive Officer – dyrektor generalny), CFO (ang. Chief Financial Officer – dyrektor finansowy), COO (ang. Chief Operating Oficer – dyrektor zarządzający) czy CPO (ang. Chief Privaty Officer – dyrektor ds. ochrony prywatności) oraz wiele słów z dziedziny zarządzania. Kultura amerykańska jest również niezwykle złożona pod względem technologicznym, toteż Amerykanie wymyślili tysiące słów opisujących maszyny i urządzenia. Niemcy zapożyczają słownictwo ekonomiczno – techniczne od Amerykanów. Z kolei wiele nieuprzemysłowionych społeczeństw posługuje się znacznie bogatszym niż Amerykanie słownictwem dotyczącym pokrewieństwa. Świadczy to o tym, o ile ważniejsze są w tych społeczeństwach związki rodzinne.

 Język jest esencją każdej z kultur świata. Jego ważnym przejawem są tytuły – kurtuazyjne, zwyczajowe, szlacheckie, służbowe, naukowe oraz zawodowe.

 Maya Kowalczyk

 Patrz także ‘Tytuł cz. II’

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Tytuł pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

 

 Komunikowanie jest jednym z głównych procesów organizacyjnych. Zapewnia on przetrwanie i rozwój każdej organizacji albowiem bezpośrednio warunkuje prawidłowy przebieg podstawowych funkcji zarządzania tj. planowania, organizowania, przewodzenia, motywowania i kontrolowania. Kompetencje komunikacyjne oraz informacyjne są niezbędne uczestnikom organizacji do działania w ramach przydzielonych im ról oraz do wytworzenia między nimi lub pomiędzy nimi a otoczeniem nici porozumienia i ducha współpracy. Szczególnych zdolności komunikacyjnych wymaga się od przełożonych na wszystkich szczeblach hierarchii organizacyjnej oraz pracowników wpływających na kształt bezpośrednich kontaktów z otoczeniem zewnętrznym. Nawet w dzisiejszej erze rewolucji informatycznej utrzymywanie bogatych wielostronnych kontaktów z klientami wewnętrznymi i zewnętrznymi wymaga nie tylko znajomości najnowszych rozwiązań technologicznych i etykiety sieciowej, ale i znajomości podstawowych zasad tradycyjnej etykiety biznesowej.   

 Wirtualna rzeczywistość, również dla właścicieli i pracowników firm internetowych, stanowi przecież w większości przypadków jedynie fragment sfery otoczenia, w którym funkcjonują. Dzieje się tak nie tylko za sprawą nieco przestarzałych w niektórych krajach przepisów prawnych, które często nie dopuszczają  elektronicznej formy dokumentów. Najistotniejszą przyczyna tkwi w nas samych. Często podświadomie, broniąc się przed całkowitym zdehumanizowaniem życia dążymy do kontaktów nie tylko z wykorzystaniem coraz to bardziej nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej. Po prostu, spotykamy się ze sobą – w biurze, na targach, na konferencjach, podczas imprez biznesowo – towarzyskich.

Nowe relacje

 Jednym z warunków uczestniczenia w życiu biznesowym i towarzyskim jest posiadanie umiejętności podtrzymywania dobrych relacji i nawiązywania nowych. Ich początkiem są rytuały powitania i przedstawiania. Pierwszy z nich omówiono szczegółowo w artykułach ‘Na powitanie’ i ‘Dopełnij rytuału powitalnego’. Teraz pora na przedstawianie.
 Podobnie jak w kwestii gestów powitalnych przy przedstawianiu obowiązuje zasada starszeństwa. Osobę niższą rangą przedstawia się osobie wyższej rangą, a mężczyznę – kobiecie. Nie ma reguł bez wyjątków. Zgodnie z międzynarodowym protokołem dyplomatycznym osobom takim jak przełożeni męża, monarchowie, członkowie rodzin panujących, generalicja, dostojnicy państwowi i kościelni przedstawia się pozostałych, niezależnie od płci i wieku. Akt przedstawiania ma jednostronny przebieg w przypadku osób o szczególnie wysokiej pozycji. Jedynie wobec nich dokonuje się prezentacji pozostałych. Osoba wchodząca ostatnia do pomieszczenia winna być przedstawiona tym, którzy są już w nim obecni. Reguły te obowiązują zarówno podczas przedstawiania przez osobę trzecią, jak i wtedy, gdy prezentacji dokonuje się samemu.
 Podczas spotkań na niwie towarzysko – biznesowej podaje się nazwisko i imię oraz krótką informację o reprezentowanej organizacji. Podczas samodzielnej prezentacji, podobnie jak na spotkaniach o charakterze czysto towarzyskim, nie podaje się tytułów naukowych, kurtuazyjnych czy zawodowych. Informacje o najlepszym z nich winna natomiast zawierać formułka przedstawiania przez osobę w danej sytuacji upoważnioną do tego, czyli na przykład mistrza ceremonii, szefa protokołu czy gospodarza spotkania.
 Nie przedstawiona, anonimowa osoba właściwie nie uczestniczy w życiu biznesowo – towarzyskim. Po przedstawieniu prawo do ewentualnego rozpoczęcia konwersacji przysługuje osobie starszej rangą.

 Sposób bycia to ważki element kultury osobistej. Niejednokrotnie to właśnie obycie towarzyskie decyduje o sukcesie na niwie zawodowej i towarzyskiej.

 Maya Kowalczyk

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Wielkie przedstawianie pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

 Pierwsze bilety wizytowe pisano odręcznie na jedwabiu bądź papierze ryżowym. Dziś niektóre firmy także nie drukują i nie tłoczą ich na kartonikach. Idąc z duchem czasu decydują się na nowocześniejsze i bardziej innowacyjne formy wizytówek, na przykład zapis elektroniczny na przenośnej pamięci USB, kody matrycowe czy też miniaturowe makiety.

 Pierwsze bilety wizytowe pojawiły się na Dalekim Wschodzie na długo przed wynalezieniem druku. Dzięki wyprawom Marco Polo pisane odręcznie na jedwabiu i papierze ryżowym bilety wizytowe mandarynów zawitały do Wenecji. Podróżnik ten był jednym z pierwszych przedstawicieli ludzi Zachodu, którzy podróżując Jedwabnym Szlakiem dotarł do Państwa Środka. Także dzięki niemu do Europy dotarły pierwsze informacje o Japonii.

 Jedne z pierwszych odnalezionych biletów wizytowych o XV – wiecznym rodowodzie pochodzą z Chin. Na Starym Kontynencie rozpowszechniły się dwa wieki później. Powszechnie posługiwano się nimi na dworze Ludwika XIV. Jak sama nazwa wskazuje były one wykorzystywane podczas wizyt i rewizyt. Gdy gospodarze byli nieobecni pozostawiano je na tacy przy wejściu. Bilety wizytowe szybko stały się jednym z podstawowych narzędzi etykiety, a ich wymiana została obwarowana wieloma wyrafinowanymi regułami. Arystokraci rodem ze Stanów Zjednoczonych przejęli te praktyki z brytyjskiej oraz francuskiej etykiety. Karty wizytowe z tego okresu ozdabiane były licznymi ornamentami oraz herbami. Kiedy na początku XVII w. karty handlowe pojawiły się po raz pierwszy w Londynie, szybko, prócz nawoływań naganiaczy, stały się reklamą ich produktów. Zawierały także mapy nieoznakowanych wówczas numerami ulic Londynu, co miało ułatwiać potencjalnym kontrahentom dotarcie do wybranego kupca. Do dziś wizytówki są ważkim elementem identyfikacji wizualnej firm oraz pracujących w nich biznesmenów. Dzisiejsze wizytówki biznesowe powstały w wyniku fuzji tradycyjnych kart handlowych oraz biletów wizytowych. Do dziś do ich podstawowych funkcji należy dostarczanie podstawowych informacji o osobie i reprezentowanej przez nią instytucji, pomoc w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktów, a także przekazywaniu półurzędowych informacji. Wizytówka może na przykład zastępować kartę zaproszeniową czy list.

Wizytówka

 Zgodnie z obowiązującym nadal protokołem biznesowym papier na wizytówkę służbową winien być biały i gładki, układ tekstu poziomy, a druk prosty. Treść winna ograniczać się do danych umożliwiających kontakt z daną osobą. Jedynie kadra zarządzająca wyższego szczebla nie podaje nań numeru telefonu komórkowego, faksu czy adresu poczty elektronicznej, gdyż w tym przypadku kontakt następuje poprzez sekretariat. Zarówno treść, kształt, faktura, materiał, jak i proces wymiany wizytówek obwarowane są ścisłymi regułami zawartymi w etykiecie biznesowej. Dobrze funkcjonujący protokół to taki, który nie narzucając się zabezpiecza prawidłowy przebieg każdego wydarzenia. Stąd też niektóre z firm traktując go, ze względu na zawarte w nim tradycyjne zasady, jako instytucję nieco bezdusznie zakorzenioną w przeszłości decyduje się na nowocześniejsze i bardziej innowacyjne formy wizytówek. ‘Innovatio’ to z łaciny odnowienie, odświeżenie. Firmy te, najczęściej amerykańskie i japońskie, wykorzystują zamiast papieru kody matrycowe, których odczyt pozwala na zdobycie szerszych wiadomości o firmie, zapis elektroniczny na płytach CD i przenośnej pamięci USB oraz miniaturowe makiety. Od takich innowacji stronią raczej firmy brytyjskie czy niemieckie. Czy tradycyjna, czy nowoczesna najważniejsze by wizytówka zawierała aktualne dane.

Rytuał wymiany wizytówek

 W Japonii rytuał wymiany wizytówek następuje po przedstawieniu się i wymianie powitalnych ukłonów czy uścisków dłoni. To bardzo pomocny obyczaj, zwłaszcza, gdy prowadzi się rozmowy handlowe z osobami o trudnych do zapamiętania imionach i nazwiskach reprezentujących firmy o obco brzmiących nazwach. Jego pochodną jest pozostawianie wizytówki w recepcji lub sekretariacie by moc być prawidłowo zaanonsowanym. Amerykanie uważają wizytówki za źródło przyszłych informacji. Dużą wagę przykładają do ich szaty graficznej, a szczególnie wizualizacji w formie logotypu. Wymieniają je bez żadnych specjalnych rytuałów. Zarówno w Ameryce, jak i w Europie wizytówki wręcza się dyskretnie po zakończeniu spotkania. Inicjowanie ich wymiany należy do gości i osób stojących wyżej w hierarchii służbowej. Reguła starszeństwa obowiązuje także w kwestii prowadzenia korespondencji za pomocą kart wizytowych. Dopuszczalne jest to jedynie między osobami utrzymującymi oficjalne stosunki i zbliżonymi rangą. Wyjątkiem jest przesyłanie za ich pomocą zaproszeń. Otrzymanie wizytówki z życzeniami bądź gratulacjami z okazji święta firmowego czy państwowego obliguje do przesłania własnej z podziękowaniami. Kreśląc na bilecie wizytowym tekst półurzędowy używamy pierwszej osoby. W stosunkach towarzysko – biznesowych używa się trzeciej osoby lub formy bezosobowej. Pisanie tekstu należy rozpocząć na pierwszej stronie biletu.

 Po otrzymaniu wizytówki winno się ją przeczytać i dopiero wtedy schować do specjalnego etui. Dobry ton nakazuje by traktować ją z należnym szacunkiem. Nie należy więc po otrzymaniu biletu wizytowego wrzucać go, bez zapoznania się z jego treścią, do kieszeni czy torebki.

 W Kraju Wschodzącego Słońca, Chinach i Singapurze wizytówki podaje się obiema rękami, odpowiednią stroną ku górze. Na Bliskim Wschodzie, w Afryce oraz w południowo – wschodniej części Azji wizytówki należy podawać tylko i wyłącznie prawą ręką. Osoby utrzymujące kontakty handlowe z zagranicą bądź obracające się w środowisku wielokulturowym i wielojęzycznym winny posiadać wizytówki z tekstem nie tylko w rodzimej wersji językowej, ale także w języku partnera biznesowego. Mimo, że wiele zagranicznych podręczników savoir – vivre’u dopuszcza język angielski i drukowane obustronnie wizytówki w dwóch wersjach językowych to nadal rozwiązanie to nie jest uważane za eleganckie. Prócz kilku wersji językowych warto posiadać różne rodzaje biletów wizytowych tj. osobiste, prywatne, urzędowe oraz firmowe.

 Standardowe wymiary wizytówek amerykańskich to 89 mm × 51 mm. Brytyjczycy, Niemcy i Szwajcarzy mają najczęściej wizytówki o wymiarach 85 mm × 55 mm. Francuskie bilety wizytowe wymieniane zamiast kart wizytowych i listów mają wymiary 128 mm × 81 mm.

 Wizytówka to część wizerunku firmy. Od jej wyglądu nierzadko zależy czy posiadacz wizytówki będzie postrzegany jako osoba godna zaufania, z którą warto podjąć dalsze pertraktacje biznesowe. Mimo postępującej wirtualizacji wszelkich aspektów życia współcześni biznesmeni posługują się wizytówkami by zaistnieć w świadomości partnerów biznesowych. Postępująca globalizacja sprawiła, że wizytówki służbowe są swego rodzaju pomostem międzykulturowym. Są one bowiem jednym z czytelniejszych obrazów procesu zacierania się różnic kulturowych.

 Maya Kowalczyk

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Duża firma na małym formacie pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

Na powitanie

 W medycynie mówi się o ‘złotych minutach’, które mogą uratować zdrowie i życie. W biznesie podkreśla się wagę ‘pierwszego wrażenia’. Te pierwsze kilka minut spotkania może bowiem przesądzić o dalszych kontaktach biznesowych. Słynny amerykański antropolog Edward T. Hall zdefiniował komunikację jako kulturę, a kulturę jako komunikację. Zgodnie z definicją komunikacja to przekazywanie informacji, kontekstu oraz używanie powszechnie znanych symboli. Ray Birdwhistell, amerykański autorytet w dziedzinie etnologii, twierdzi, że przekaz werbalny stanowi zaledwie 35 %  procesu komunikacji. Badania amerykańskiego psychologa Alberta Mehrabiana wykazały, że przeciętny przekaz docierający do odbiorcy zbudowany jest w 7 % ze słów, w 38 % z parajęzyka i w 55 % z elementów niewerbalnych takich jak kinetyka czy proksemika.

Oficjalnie

 W trakcie rytuału powitania człowiek wykorzystuje wiele kanałów komunikacyjnych m. in. mowę i język ciała. Są one zarazem formą pozdrowienia, jak i wyrażenia szacunku oraz zaufania. Podczas oficjalnych spotkań towarzyskich bądź biznesowych używa się krótkich formuł słownych typu ‘Dzień Dobry’. Mniej powściagliwym powitaniom towarzyszy zwykle ukłon i uściśnięcie ręki. W przypadku kobiet ucałowanie ich dłoni przez mężczyznę i/lub uchylenie przez niego nakrycia głowy. Mężczyzna wykonuje ukłon głową i tułowiem, a kobieta tylko poprzez skinienie głową. Podawanie dłoni nie jest obowiązkowe. Nie wymienia się uścisku dłoni przez biurko, a w niektórych krajach m. in. Rosji także przez próg.

Mniej oficjalnie

 W sytuacjach mniej oficjalnych używa się mniej formalnego języka, a powitanie w dużym stopniu odzwierciedla osobiste sympatie. W przypadku zażyłosci koleżeńskiej nikt nie poczuje się urażony słysząc zwyczajowe ‘Cześć’. Odległość między witającymi się osobami ulega znacznemu skróceniu. Często dochodzi też do kontaktu haptycznego, a nawet do wymiany pocałunków w policzki. W Ameryce Łacińskiej przestrzeń jest na tyle skrócona, że wymienia się nie tylko uściski dłoni. W krajach śródziemnomorskich czy Quebecku, pozostajacej pod francuskim wpływem prowincji Kanady, można się nawet spodziewać wymiany pocałunków w policzki. W Polsce, Francji i Quebecku są to trzy pocałunki w policzek, w Hiszpanii i Włoszech dwa, a w Chile jeden.

Pierwiastek kulturowy

 Stopień sformalizowania i intensywność kontaktu podczas powitania są uwarunkowane kulturowo. Na przykład w kulturze amerykańskiej silnym uściskom dłoni towarzyszy spojrzenie w oczy i uśmiech. Kultura krajów azjatyckich do dziś kultywuje odmienne tradycje związane z rytuałem powitalnym. Unika się tam dotykania oraz kontaktu wzrokowego z ludźmi, których się nie zna. Znakomitym przykładem jest tu Tajlandia, w której osoby witające się wykonują ukłon oraz gest ‘wai’ czy Indie, gdzie gestem powitalnym jest ‘namasé’.

Parajęzyk

 Parajęzyk to dźwiękowe komponenty wypowiedzi obejmujące wysokość dźwięku, rezonans, artykulację, tempo, siłę głosu i rytm. Nadają one, niezależnie od naszej woli, nowy wymiar wypowiedzi. Kiedy umyślnie zmieniamy rytm czy wysokość dźwięków lub dodajemy specjalny modyfikator słowny mamy do czynienia z metakomunikatami. Taki komunikat ma dwie warstwy znaczeniowe. Pierwsza na poziomie słów. Druga, czyli metakomunikat, to informacja dotycząca uczuć i nastroju mówiącego. Przeciętne tempo ludzkiej mowy waha się między 120 a 180 słowami na minutę. Badania amerykańskich psychologów społecznych wykazały, że osoby wypowiadające się w szybszym tempie uznawane są za bardziej kompetentne od tych wypowiadających się w średnim tempie. Są jednak takie zakątki świata, w których ceni się osoby mówiące wolno, bardzo powściągliwie oraz dopuszcza sią okresy milczenia pomiędzy wypowiedziami.

Z pierwszej ręki

 Kinetyka to kategoria symboli niewerbalnych stworzonych przez ciało. Zalicza sie do niej : gesty, gestykulację, mimikę twarzy, kontakt wzrokowy i wygląd ogólny. Od tysiącleci dla nikogo nie jest tajemnicą, iż człowiek mówiąc porusza, bardziej lub mniej ekspresyjnie, oczami, mięśniami twarzy, głową, dłońmi czy ramionami. Liczba mięśni twarzy jaką dysponuje pozwala mu na zrobienie ponad 30 000 różnych min. Jednak organami, które mają najwięcej połączeń nerwowych z mózgiem są dłonie. Zupełnie niedawno, bo w roku 1972 dowiedziono naukowo, iż ruchy dłoni są zsynchronizowane z mową. Przykładowo najczęściej gestykuluje się prawą ręką, która jest kontrolowana przez lewą pólkulę. Tą samą, w której mieści się ośrodek mowy. Współczesnie w większości kultur świata geście powitania ludzie podają sobie prawice (przyp. dotyczy osób praworęcznych). W tych, w których zachowuje się większy dystans międzyludzki do rytualnego kanonu powitalnego należy należy złożenie dłoni jak do modlitwy lub/i wykonanie głębokiego ukłonu bądź skinienia głową.

 Maya Kowalczyk  

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Na powitanie pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.

Powitanie cz. II

 Etykieta to sztuka bycia i życia. Zakłada ona istnienie pewnej hierarchii porządkującej relacje oraz dającej możliwość taktownego podejścia do różnorodnych sytuacji, a tym samym ułatwiającej i uprzyjemniającej życie. Obecnie coraz więcej zasad etykiety towarzyskiej przenika do firmowego bon – tonu, który bazuje na protokole dyplomatycznym.

Etykieta powitalna

 Etykieta to sztuka bycia i życia. Zakłada ona istnienie pewnej hierarchii porządkującej relacje i dającej możliwość taktownego podejścia do różnorodnych sytuacji, a tym samym ułatwiającej i uprzyjemniającej życie. Obecnie coraz więcej zasad etykiety towarzyskiej przenika do firmowego bon – tonu, który bazuje na protokole dyplomatycznym.
 Na niwie biznesowej od dawien dawna istnieją pewne ogólne reguły dotyczące rytuału powitania : osoba o niższej pozycji w hierarchii wita osobę wyższą rangą,  młodszy starszego, a mężczyzna kobietę. Obyczaj przyznawania pierwszeństwa kobiecie ma swe korzenie w kodeksie rycerskim. Nie stosuje się go na obszarach nie pozostających pod wpływem kultury europejskiej i w sytuacjach, w których duża różnica wieku bądź pozycji wymaga okazania szczególnego szacunku osobie płci męskiej. Pierwsza wita się osoba wchodząca do pomieszczenia, wyprzedzająca w trakcie poruszania się lub ta, która pierwsza zauważy znajomego. W naszym kręgu cywilizacyjnym dłoń należy wyciągać pionowo, a siłę uścisku należy dopasować do siły partnera. Pomiędzy mężczyznami dopuszczalne jest potrząsanie dłońmi. Jeżeli mężczyzna chce ucałować kobiecą dłoń winien się lekko pochylić. Kobieta zaś powinna unieść ją lekko ku górze. Zwyczaj całowania kobiet w rękę, szczególnie podczas spotkań o charakterze biznesowym, powoli odchodzi do lamusa. Można go więc kultywować jedynie raczej w niecodziennych sytuacjach i miejscach.

Dłonie

 W zamierzchłych czasach zbliżający się do siebie przyjaźnie nastawieni członkowie różnych klanów i plemion unosili w górę ręce. Pokazując dłonie nie dzierżące broni okazywali tym samym brak wrogiego nastawienia. Ten główny motyw kształtowania się powitalnych gestów pojawia się i później. Gdy w czasach Imperium Rzymskiego zaczęto w fałdach rękawów nosić krótką broń sieczną narodził się zwyczaj obejmowania się za nadgarstki. Umożliwiało to sprawdzenie czy osoba, z która nawiązuje się kontakt nie ukrywa broni. Na przełomie XVIII / XIX w. kiedy to gospodarka naturalna utraciła swój prymat na rzecz gospodarki towarowej modyfikacjom uległ także rytuał powitania. Zamykający transakcje handlowe mężczyźni o tej samej pozycji społecznej wymieniali uściski dłoni. Był to gest poświadczający dążenie obu stron do wypełnienia podjętych zobowiązań handlowych i dający wyraz zaufaniu.
 Z czasem rozpowszechnił się on nie tylko wśród handlowców. Po wejściu w życie praw potwierdzających równy status kobiety i mężczyzny stał się akceptowalny także w relacjach mężczyzna – kobieta, szczególnie w sytuacjach biznesowych. Jednak do dziś nawet w Stanach Zjednoczonych, gdzie mężczyźni zawsze witają się i żegnają silnym uściskiem dłoni, kobiety czynią to znacznie rzadziej.

Rękawica

 W dawnych czasach rycerze nosili zbroje. Jednak by w geście powitania podać sobie prawice zdejmowali ciężkie metalowe rękawice. Do dziś etykieta nakazuje zdjęcie rękawiczek przed uściśnięciem dłoni. Wyjątkiem są rękawiczki należące do oficjalnego umundurowania oraz te będące częścią wieczorowej toalety, zwłaszcza te długie wykonane z materiału. Kobiety całuje się w dłoń bez zdejmowania takich ozdobnych rękawiczek. 
 Określeniem ‘rękawica’ opisuje się metaforycznie, popularne wśród ludzi biznesu, uchwycenie oburącz dłoni osoby, z którą się wita. Zwykle gestowi temu towarzyszy bezpośredni kontakt wzrokowy, uśmiech oraz krótka wymiana uprzejmości. Jako, że gest ten zwiększa kontakt fizyczny należy ograniczyć jego stosowanie do osób, z którymi utrzymuje się dobre relacje interpersonalne.

Gdy mężczyzna spotyka kobietę

 W kulturze amerykańskiej i europejskiej, szczególnie mowa tu o Europie Zachodniej zwyczajowo traktuje się kobiety i mężczyzn jako osoby równorzędne, a więc mające te same prawa i obowiązki. W niektórych jednak krajach, na przykład w Polsce czy we Francji utrzymuje się zwyczaj całowania kobiet w rękę. Amerykanki, z pewnością, uznałyby go za przejaw nierównego traktowania płci, a nawet może molestowanie seksualne. W kontaktach z cudzoziemkami lepiej więc tego jakże szarmanckiego gestu unikać. Na świecie istnieje także wiele kręgów kulturowych, w których do dziś nie ma przyzwolenia nawet na uścisk kobiecej dłoni. Chodzi tu m. in. o kraje Islamu oraz kraje azjatyckie.
 W kulturze muzułmańskiej i w większości krajów azjatyckich powitalną wymianę uścisków dłoni pomiędzy osobami różnych płci zastępuje się skinieniem głowy lub ukłonem. Podczas powitania dwóch osób płci żeńskiej dopuszcza się wymianę gestów powitalnych, w tym uścisku dłoni, o ile osoba inicjującą go jest kobieta – ‘gospodyni’. Jeżeli zaś chodzi o mężczyzn to witają się ze sobą wykonując tradycyjne gesty bądź wymieniając uścisk dłoni. W sytuacjach mniej oficjalnych są to czasem nawet dość wylewne powitania. Przykładowo w krajach arabskich mężczyźni kładą często dłoń na prawym ramieniu interlokutora i całują się w oba policzki. Jeszcze bardziej demonstracyjnie wylewni są Rosjanie.

‘Wai’, czyli szacunek

 Gest ‘wai’ wykonuje się go w następujący sposób : składa się obie dłonie tak by odwrócone ku górze palce znalazły się na poziomie szczęki i robi ukłon. Czym wyżej znajdują się opuszki palców, tym okazuje się większy respekt. Podwładni winni je unosić nawet do okolic nosa. Górną granicą, do której można unieść palce w geście ‘wai’ jest linia oczu. Osoby o niższym statusie obowiązane są do wykonania gestu ‘wai’ jako pierwsze. Osoba w kierunku której jest on skierowany winna w odpowiedzi zachować się tak samo. Zwyczaj ten dotyczy także ‘farang’, czyli cudzoziemców z europejskiego kręgu kulturowego. Nie oczekuje się, co prawda, od nich inicjowania ‘wai’, lecz jeżeli zostaną w ten sposób pozdrowieni winni odwzajemnić się tym samym w stosunku do mężczyzn, a wobec kobiet wykonać lekkie skinienie głowy. Wyjątkiem od tej zasady są gesty ‘wai’ wykonywane przez dzieci, służących, robotników czy urzędników, którym w odpowiedzi należy jedynie z uśmiechem skłonić się głową.

‘Namasté’, czyli ‘Pokłon Tobie’

 ‘Namasté’ lub ‘Namaskar’ to tradycyjne indyjskie i nepalskie pozdrowienie. Dosłownie tłumaczone znaczy ‘Pokłon tobie’. Wypowiadaniu tego pozdrowienia często towarzyszy gest półukłonu ze złożonymi rękoma na wysokości serca zwany ‘andźali’. Serce uważa się tam za siedzibę boskości w człowieku. Gest można także wykonać wypowiadając jednocześnie pozdrowienie lub nie odzywając się. Ma on bowiem takie samo znaczenie jak samo wypowiedzenie słów pozdrowienia. Współcześnie wielu mieszkańców Indii i Nepalu wymienia uściski dłoni. Dotyczy to jednak wyłącznie osób tej samej płci.

Ukłon ‘ojigi’

 Japończycy, nawet w porównaniu z innymi kulturami Dalekiego Wschodu, są szczególnie przywiązani do rytuałów. Tradycyjnym gestem powitalnym jest tam długi ukłon zwany po japońsku ‘ojigi’. Ciało zgina się w pasie niczym wskazówka zegarka na 5 po 6 do 10 po 6 lub nawet 20 po 6. Plecy i kark pozostają sztywne, ręce przesuwają się wzdłuż kolan, a wzrok skierowany jest w dół. Czym wyższa pozycja spotkanej osoby, tym winien być niższy. Istnieje ponad 20 kombinacji głębokości oraz liczby ukłonów. Te podstawowe trzy to skinienie, ukłon standardowy i formalny. Współcześnie niektórzy Japończycy kłaniają się i wymieniają delikatny uścisk dłoni. Powitaniu nie zawsze towarzyszy bezpośredni kontakt wzrokowy.
 Co kraj, to obyczaj !

 Maya Kowalczyk

 Autorka ukończyła  Uniwersytet Medyczny w Katowicach, podyplomowo zarządzanie i marketing na rynkach zagranicznych GWSH / Europäische Akademie für Führungskräfte Stuttgart, handel zagraniczny na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, The American Academy Kaplan oraz studia magisterskie na kierunku zarządzanie, specjalność zarządzanie przedsiębiorstwem europejskim w Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania w Katowicach ( dyplomy z wyróżnieniami ).

Artykuł Dopełnij rytuału powitalnego pochodzi z serwisu Business Relations - Biznes Bez Granic.